2007/Nov/07

 

รถเมล์ฤดูหนาว

 

มีเรื่องเล่าอยู่ว่า

ในคืนวันที่อากาศหนาวที่สุดของปี

จะมีรถเมล์คนหนึ่งผ่านมา

เมื่อขึ้นไปแล้วเราจะพบกับคนที่เราแอบ

หลงรักนั่งอยู่ในรถคันนั้น เขาจะพูด

คุยกับเราอย่างกับคนที่รู้จักกันมานานแสนนาน

และในคืนนั้นเขาจะพาเราไปที่ต่างๆ

เป็นความรู้สึกที่เหมือนฝันไป

 

*******************************

 

เรื่อง การมาเยือนของความรัก

 

กาลครั้งหนึ่งเมื่อไม่นานมานี้เอง

มีหญิงสาวคนหนึ่งอาศัยอยู่ในอพาทเม้นเก่าๆ

เธอเป็นคนเงียบๆขี้เหงา มีเพื่อนไม่ค่อยมากเท่าไหร่

เธอมีโรคประจำตัว คือ โรคกล้ามเนื้อหัวใจ

ทำให้เธอเป็นคนค่อนข้างอ่อนแอ

เธอแอบหลงรักชายหนุ่มรุ่นเดียวกันที่เช่าห้อง

อยู่ห้องตรงข้าม แต่เธอไม่เคยพูดหรือ

ไม่กล้าแม้จะมองหน้าเขาเวลา เขาหันมามองเธอ

เพราะเธอกลัวว่าถ้าเขารู้ว่าเธอชอบเขา

เขาจะเปลี่ยนไปหรือหายไปจากห้องตรงข้ามนั้น

ตลอดกาล

เธอจะแอบถ่ายรูปของเขา จนในห้องของเธอนั้น

มีรูปของเขาเต็มไปหมดทุกที่

วันเวลาผ่านไป เธอทำเช่นนี้เหมือนทุกวันๆ

จนย่างเข้าฤดูหนาว

อยู่มาวันนึงเธอมีธุระต้องไปงานเลี้ยงของเพื่อน

ตอนกลางคืน ช่างหน้าแปลกที่คืนวันนี้ไม่มีคน

รอขึ้นรถเมล์เลยมีเพียงเธอเท่านั้นที่ยืนรอรถอยู่คนเดียว

อากาศก็ค่อยๆเย็นลงเรื่อยๆ จนในที่สุดก็มีรถเมล์คันนึง

วิ่งผ่านมา  เธอรีบขึ้นรถ  เป็นที่หน้าแปลกที่ในรถคันนี้

อากาศอุ่นกว่าข้างนอกมาก และเรื่องหน้าแปลกอีกเรื่อง คือ

ในรถคันนี้มีผู้โดยสารอยู่ไม่กี่คนเท่านั้น

แถมแต่ละคนนั่งเป็นคู่ๆคุยกันอย่างมีความสุข เธอพยายาม

ไม่สนใจคนรอบข้าง แต่เธอก็ไปสะดุดตาใครคนนึง

ที่นั่งอยู่คนเดียวด้านหน้ารถใกล้คนขับรถ ซึ่งเขาชายหนุ่มที่อยู่ห้อง

ตรงข้ามกับเธอนั้นเอง

กระเป๋ารถเมล์เป็นผู้หญิงสูงอายุใส่แว่นเดินมาหาเธอ

 

"ลงที่ไหนจ๊ะ" กระเป๋ารถถาม

"สุดสายค่ะ" เธอตอบ แต่สายตาเธอยังคงมองที่ชายหนุ่มอยู่

กระเป๋ารถเมล์มองลอดแว่นตามสายตาเธอไป

"นี่หนูทำไมไม่เข้าไปคุยกับเขาละ" กระเป๋ารถพูด

"อ่อไม่หลอกค่ะ" เธอยิ้มปฎิเสธอย่างเขินอาย

"กลัวอะไรถ้าชอบเขาอยู่ก็บอกเขาไปสิจะเก็บไว้ทำไม"

"ไม่เอาหลอกค่ะ เราหนูยังต้องเจอเขาอีกนาน"

"ถ้าหนูไม่บอกเขาไปเขาจะรู้ได้ไงว่าหนูแอบชอบเขาอยู่"

"หนูกลัวว่าถ้าพูดไปแล้วเขา...." เธอไม่ยอมพูดต่อ

กระเป๋ารถเมล์นั่งลงข้างๆเธอ แล้วพูด

"หนูฟังนะ ไม่มีใครเค้าเกลียดคนที่มารักตัวเขาหลอก เขาจะรู้สึกดี

ด้วยซ้ำที่มีคนแอบชอบเขามากขนาดนี้"

หญิงสาวนั่งฟังและคิดตาม

"ถ้าเขาไม่ชอบหนู หนูก็ยังมีชีวิตเหมือนปกติ คือไม่ได้คุยกัน

แต่ถ้าเกิดเค้าชอบหนูก็เป็นเรื่องดีไม่ใช่เหรอ มีแต่ดีขึ้นหรือเสมอตัวนะ"

กระเป๋ารถเมล์ยิ้ม หญิงสาวมองหน้ากระเป๋ารถอย่างมีความหวัง

กระเป๋ารถเมล์ยืนขึ้นและพูด

"นี่มันวันที่อากาศหนาวที่สุดของปีน๊า อยากพูดอะไรก็พูดไป"

แล้วกระเป๋ารถก็เดินไปข้างหน้ารถ

เธอรวบรวมความกล้าและเดินไปนั่งลงข้างที่นั่งเขา

"ขอนั่งด้วยคนนะค่ะ" เธอพูด

"ครับๆ อ้าวคุณอยู่ห้องตรงข้ามผมนิ" เขาร้องทัก

"ช่าย ค่ะ" เธอยิ้มเขินเพราะไม่คิดว่าเขาจะจำเธอได้

"แล้วนี่คุณกำลังจะไปไหนครับ" เขาถาม

"อ่อกำลังจะไปงานเลี้ยงของเพื่อนค่ะ"

เมื่อเธอตอบเสร็จเขาก็ยิ้มทั้ง2คนนั่งเงียบกันอยู่พักใหญ่

รถเมล์วิ่งผ่านตึกที่ตกแต่งเต็มไปด้วยแสงไฟ

และได้ยินเสียงเพลงของเทศกาลคริสมาส

"แล้วคุณกำลังจะไปไหนค่ะ" เธอพูดทำลายความเงียบ

"อ้อเปล่าหลอกครับ ผมออกมานั่งรถเล่นเฉยๆ อาจจะแวะ

ไปเดินเล่นที่ลานจัตุรัสดูผู้คนดูไฟซักพัก" เขาตอบ

เธอนั่งเงียบคิดอะไรอยู่พักนึง

"ให้ฉันไปเดินเป็นเพื่อนไหมค่ะ" เธอรีบตัดสินใจถามคำถาม

ที่เธอคิดอยู่นานว่าจะพูดหรือไปพูดดี

"ถ้าเป็นอย่างนั้นก็ดีสิครับ แต่คุณมีนั้นไม่ใช่เหรอ" เขาพูด

"เด๋วฉันโทรไปบอกเพื่อนก็ได้" เธอพูดด้วยรอยยิ้ม

เขาพยักหน้ายิ้มตอบ

"ป้ายหน้าลานจัตุรัสเมืองค่า" กระเป๋ารถเมล์ตะโกนบอกผู้โดยสาร

เธอและเขาเดินจูงมือก่อนจะลงจากรถไป

เธอหันไปมองกระเป๋ารถเมล์แล้วยิ้ม

"ขอบคุณมากค่ะ" เธอบอกขอบคุณกระเป๋ารถ

"ไม่เป็นไรจ๊ะหนู ก็นี่วันอากาศที่หนาวที่สุดนิ" กระเป๋ารถพูดและยิ้มให้

"ขอบคุณมากครับลุง" เขาตะโกนพูดกับคนขับรถ

"ไม่เป็นไรพ่อหนุ่มโชคดี" คนขับรถหันมายิ้มให้

แล้วเธอและเขาก็เดินลงจากรถไป

ทั้ง2คนเดินเล่นพูดคุยกันอย่างมีความสุข

จนเพลง Can't Help Falling In Love ถูกเปิดขึ้น

 

กลางลานจัตุรัส เขาจับมือเธอเต้นรำด้วยกันท่ามกลางแสงไฟ

จากต้นคริสมาสกลางลาน เมื่อเพลงจบทั้ง2คนพากันเดินไปนั่งเก้าอี้ในลานจัตุรัส

ด้วยอากาศที่หนาวเย็นลงเรื่อยๆทำให้ปาเเธอซีดลง

"อากาศหนาวจังเลย" เธอพูด

เขาจับเธอซบไหล่เขาแล้วเอาแขนโอบกอดเธอ

"ทำไมคุณไม่บอกฉันว่าคุณก็ชอบฉันเหมือนกัน" เธอถาม

"ผมไม่กล้า ผมกลัวว่าคุณจะไม่ชอบผม" เขาตอบ

"ฉันก็เหมือนกัน ถ้าวันนี้เราไม่ได้พูดกันอาจจะสายไปก็ได้" เธอพูดอย่างอ่อนแรง

เมื่อเธอพูดจบเธอก็หลับไปในอ้อมกอดของเขา

"ใช่อาจจะสายไป" เขาตอบ

และหิมะก็ค่อยๆเริ่มตกลงมาเป็นครั้งแรกของที่นี่อย่างไม่เคยตกมาก่อน  

 -----------------------------------------------------------  

ในรถเมล์ช่วงที่หนาวที่สุดของปี

"นั้นๆเธอเดินขึ้นมาแล้ว เดินไปนั่งกับเธอสิ" คนขับรถเมล์พูด

"ลุงผมตื่นเต้นผมไม่กล้า" เขาพูดกับคนขับรถ

"อะไรว่ะ เป็นผู้ชายแท้ทำไมไม่ไปทักเขาก่อนว่ะ

ไหนบอกว่าแอบชอบเขา มานานแล้วไง" คนขับรถบ่น

"แต่ผมไม่เคยพูดกันเลยอ่ะ" เขาพูดอย่างเขินอาย

"เอาหน้าวันนี้เป็นไงเป็นกัน วันนี้เป็นวันที่หนาวที่สุดของปีนะ" ลุงคนขับพูด

"เอาจริงเหรอลุง" เขาถามอย่างเขิน

"เออดิ แล้วก็ชวนเขาไปเดินเล่นที่ลานจัตุรัสและขอเธอเต้นรำ" ลงพูด

"โอเคลุง โอเคๆ" เขาพูดแล้วกำลังจะลุก

ลุงรีบพูด "ไม่ต้องลุกแล้วชักช้าเสียเวลาเธอเดินมาแล้ว"

------------------------------------------- 

แต่งโดย wolffy

(ได้รับแรงบันดาลใจจากช่วงหนึ่งในชีวิตจริง) 

การที่เราจะบอกรักใคร ไม่จะเป็นหลอกว่าเราจะต้องบอกเขาในรถเมล์

หรือในวันที่อากาศหนาวที่สุดของปีแต่สามารถบอกได้ทุกที่ทุกเวลา

(แต่ผู้เขียนเสียใจที่ไม่ได้บอกกับคนที่ผู้เขียนแอบรัก)    

edit @ 10 Nov 2007 23:33:41 by wolffy5

Comment

Comment:

Tweet